Homepage | Borderline algemeen | Borderline voor Suzanne | Borderline volgens mijn psychiater | Borderline volgens mijn spv'er | VERS training | Verhalen van omstanders van iemand met Borderline | Stemmen horen | HEE !!! | Depressie | Depressie bij kinderen | Depressie bij jongeren | Depressie bij ouderen | Post partum depressie | Elektro Convulsie Therapie (ECT) | Neuro Linguistisch programmeren (NLP) | Gedichten | Kinderverhaaltjes

Omdat er maar weinig informatie is voor omstanders van borderline, wil ik hier proberen om een plek te creeeren voor omstanders van borderline. Hoe is het nu voor hen om te leven met iemand die borderline heeft?? Wil je jouw ervaring hier kwijt, mail me dan.

 

Het verhaal van Hans:

Toen ik te horen kreeg dat mijn vrouw waarschijnlijk een borderline had, had ik zoiets van ach dat komt allemaal wel weer goed en dat gaat wel weer over. Ik was nieuwsgierig en ging er over lezen op internet. Toen ik dat eenmaal deed kon ik een hoop dingen uit de afgelopen 10jaar een plekje geven maar ik raakte ook in paniek. Mijn eerste reactie was gewoon “oh god hoe ga ik dit aanpakken en hoe ga ik de kinderen vertellen hoe we hier om moeten gaan” het zijn wel kinderen tussen de 10 en de 14 ik heb ze gewoon verteld dat mama zich met een mes in de arm heeft zitten krassen en waarom ze dat deed en dat dat waarschijnlijk nog wel vaker zal gebeuren. Dit sloeg natuurlijk in als een bom. Ik heb ze toen verteld dat als mama hele vreemde en rara en enge gevoelens in haar hoofd had en ze zich dan ging krassen dat deze nare dingen dan weg gingen maar dat dat alleen maar bij vrouwen werkte en dat was een hele mooie uitkomst op dat moment want ik heb alleen maar zoons dus ze wisten dat hun dat niet hoefde proberen want ze wisten bij voorbaad al dat dat bij hen niet zou lukken.

 

Een paar dagen daarna kreeg ik van haar te horen dat ze stemmen in haar hoofd heeft en dat die hele enge opdrachten geven. Dat ze stemmen in haar hoofd hoorde dat geloofde ze wel want een van de kinderen heeft ook stemmen in zijn hoofd dus het was al bekend binnen het gezin. Toen ze vroegen wat die stemmen dan allemaal van haar verlangde vertelde ik gewoon eerlijk dat die ook de opdracht gaven dat mama zichzelf moest snijden en dat de dokter pilletjes heeft die misschien en met de nadruk op misschien die stemmen konden verjagen.

Ook dat was alweer een hele opluchting voor ze.

 

Toen moest ik ze nog vertellen dat mama op sommige momenten heel vrolijk kan zijn en dat ze ineens omslaat en dat heel boos of sacherijnig kan worden. Het klinkt wat vreemd misschien maar dit waren ze al een beetje gewent maar ook hun snapte nu waar dit gedrag van hun moeder vandaan kwam.

 

Voor dat ze weer thuis kwam na 4maanden thuis kwam heb ik de kinderen eigenlijk geen moment uit het oog verloren voor het geval dat het mis zou gaan dat ik ze toch op zou kunnen vangen want ondanks dat hun moeder ziek is was mijn eerste zorg de kinderen en als ik eerlijk ben is dat nog steeds zo.

 

Toen ze eenmaal thuis was en met de deeltijd bezig was ging het stukje bij beetje beter met haar tot ik zelf op een gegeven moment het idee had (en dat zei ik ook als iemand het vroeg) dat het met haar volgens mij beter ging dan met mij.

Ik had niet alleen de kinderen waar ik op moest letten maar ineens had ik ook een vrouw die ik moest steunen, helpen en op moest vangen als het even niet ging met het gevolg dat ik bijna geen tijd had voor mezelf en dat ik mijn tijd maar verschoof naar de nacht want dan sliep iedereen behalve ik en dan kon ik even doen waar ik zin in had.

 

Maar het ging uiteindelijk een tijdje goed met haar maar toen kwamen ook de problemen waar ik zelf tegenaan begon te lopen

Als ze op de deeltijd vertelde dat ze het huishouden weer op moest pakken dan zeiden ze op de deeltijd meteen dat ze het wel rustig aan moest doen en vooral aan zichzelf denken met het gevolg dat haar gewoon ingeprent werd dat ze niks hoefde te doen zo ervaarde zij dat gesprek.

Inmiddels zijn we verhuist en is ze heel enthousiast met het schoonmaken en heeft ze er weer zin in en dan gaan ze op de deeltijd in zitten prenten dat ze dat niet moet doen (terwijl ze het u leuk vind) en dat ze wat meer aan haar zelf moet denken. Het lijkt een beetje erop dat de hulpverleners (die er natuurlijk zitten voor hun cliënten) eigenlijk het hele gezin aan de kant gooien en soms en dan bedoel ik regelmatig  gebeurd dat dus ook en als je haar dat dan zegt dan heeft ze gewoon als (boos) antwoord ja ik moet ook even aan mezelf denken hoor.

Ik mag toch hopen dat die therapieën bedoeld zijn om weer normaal te kunnen functioneren straks en dan moet je volgens mij het gezin er toch bij betrekken.

Voor mijn gevoel werkt de hulpverlening teveel eenzijdig zoals ik het nu ervaar en je merkt ook dat er gewoon een band is ontstaan tussen haar en de hulpverlening want als ze haar iets vragen dan doet ze het ook meteen maar dan ook echt meteen.

 

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat de hulpverlening de omstanders en dan vooral het gezin tekort doet. Ze zouden verhalen van meerdere kanten moeten horen vind ik. En ik weet dat je ook aan jezelf moet denken en ook voor jezelf tijd vrij moet maken maar het lijkt mij niet goed dat het zover ingeprent word dat je alleen nog maar tijd voor jezelf neemt je hebt uiteindelijk ook nog een man en 4kinderen er lopen en die man (ik in dit geval) die trekt dat op een gegeven moment ook niet meer. Als mama niet lekker in haar vel zit moet ik ineens helemaal omschakelen en de kinderen even zeggen dat ze mama maar een beetje met rust moeten laten omdat ze niet lekker in haar vel zit.

Op dit moment heb ik het gevoel dat ik de zorg over 5kinderen heb en niet alleen  over de 4 waar het zelfde bloed door het lichaam stroomt als bij mij.

Ik zou gewoon willen zien dat er meer aandacht kwam voor de omstanders om een lang verhaal kort te houden.

 

Als ik eerlijk ben en dat klink heel erg cru misschien maar vorig jaar heeft mijn vrouw kanker gehad en ik hoop dat het nooit meer terugkeert maar een vrouw met kanker is makkelijker mee te leven als een vrouw met een borderline. Een vrouw met kanker kan je verzorgen maar bij een vrouw met een borderline moet je er altijd op alert zijn dat ineens haar humeur omslaat naar een negatief gedrag voor de omstanders en dat dat wel even kan duren.

Stuur Hans een e-mail!!!

 

 


 

Het verhaal van Henk:

We kenden elkaar vanaf de lagere school. Maar pas toen we beiden 46 jaar oud waren kregen we een relatie. Mei 2004. Voor ons beiden ging het gelijk allemaal heel hard, en woonden spoedig samen.

 

Corrie was juist herstellende van een baarmoederhals operatie, dus dat verklaarde haar regelmatige uitbarstingen. Om haar te leren om te gaan met haar Post traumatische stress stoornis, had ze al enkele sessies in een psychiatrisch ziekenhuis gevolgd. Een andere diagnose was nog niet gesteld.

 

Haar uitbarstingen bleven komen met de regelmaat van de klok, maar werden enkel maar heftiger. Na een zelfmoordpoging werd ze opgenomen op ze Paaz van het ziekenhuis voor een week of drie. Tijdens de daaropvolgende Crisis Module van zes weken viel steeds vaker het woord Borderline. Ook voor mij viel het kwartje. Zo nonchalant als ik ben wuifde ik deze stempel gewoon weg, en zei dat ze voor mij gewoon Corrie bleef, of er nu een naam voor haar gedrag was of niet.

 

Om met haar buien om te kunnen gaan moest ik mijn grens elke keer verleggen, maar ik ontkwam er niet aan om na verloop van tijd regelmatig boos te zijn.

 

Na een jaar of drie van klappen opvangen en emoties opkroppen werd ik meer gesloten, stiller. Alsof alles wat ze van mij wist, ook tégen me gebruikt kon worden. Alsof ze overal een “waarom” antwoord op zocht.

Haar buien, de zelfverwondingen en het uitlokken van ruzies zag ik als “akties”. Bij elke aktie ging er weer een schepje bovenop. Voor mij waren de laatste maanden gewoon wachten tot de VERS training zou ( eind februari ) beginnen.

 

Tijdens een nieuwe ‘aktie” begin januari, pakte ze haar spullen en ging bij haar moeder wonen. Ik liet mijn boosheid toen ook de vrije loop en gooide alle verwijten op tafel. Toch besloten we na vier weken te verzoenen. Zónder elkaar lukte het ook niet. Een gesprek om het allemaal weer te lijmen leverde niets op. Te veel eisen. De daaropvolgende dag zat ze al bij een advocaat om de echtscheiding in te zetten.

 

Door al mijn verwijten constateerde zij dat het nooit een gelijkwaardige relatie is geweest.

Een partner hebben met Borderline kán volgens mij geen gelijkwaarde relatie zijn, omdat het niveau van geven en nemen te ver uit elkaar ligt. Borderline patiënten zijn bijzondere warmhartige en gevoelige mensen, en pieken en dalen in een relatie zijn bijzonder extreem.

 

Onze relatiebreuk lijkt definitief. Zij kan niet beloven dat ze haar hele leven bij me blijft. Ik kan niet beloven dat ik het lang volhoud om als boksbal te fungeren. Twee mensen die zielsveel van elkaar houden, lukt het niet om samen verder te gaan. De afgelopen acht weken dat ze weg is, heb ik de deur vaak voor haar opengehouden. Op dit moment heeft ze weer twijfel en denkt erover om de advocaat te annuleren.

 

We willen heel graag verder samen, maar durven niet. Ik zal alle impulsieve akties moeten leren vergeven, zij zal moeten leren haar emoties op evenwicht te krijgen. Het voortzetten van een dergelijke relatie is voor beiden een gevecht. Maar tegen je eigen emoties vechten lijkt mij het zwaarst.

 

(Henk, als je dit leest, wil je dan contact met me opnemen via de onderstaande brievenbus???)

 


 

Laatste wijziging op: 08-03-2008 14:33