Homepage | Borderline algemeen | Borderline voor Suzanne | Borderline volgens mijn psychiater | Borderline volgens mijn spv'er | VERS training | Verhalen van omstanders van iemand met Borderline | Stemmen horen | HEE !!! | Depressie | Depressie bij kinderen | Depressie bij jongeren | Depressie bij ouderen | Post partum depressie | Elektro Convulsie Therapie (ECT) | Neuro Linguistisch programmeren (NLP) | Gedichten | Kinderverhaaltjes

Suzanne's gedichten

De teksen op deze site zijn door mijzelf geschreven. Ik kan niemand verbieden om ze te gebruiken, kennis moet gedeeld worden! Maar als je dit doet, dan graag een bronvermelding naar deze site gebruiken! Ere wie ere toekomt!

Mijn leven met Borderline

Er woedt weer eens een orkaan in mijn kop.
Houdt dit gezeik nou nooit eens op?
Niemand schijnt echt te kunnen begrijpen,
waarom ik hem altijd maar weer zit te knijpen.
Niemand schijnt het te kunnen behappen,
maar voor een niet-Borderliner is het ook haast niet te snappen.

Hoe leg je dat uit, het inwendige strijdgewoel?
"dat is niet zoals je denkt, dat is SLECHTS jouw gevoel"
deze dooddoener doet mij telkens opnieuw veel pijn.
Ik wou dat ik, net als iedereen, weer eens normaal kon zijn !!!
Maar blijkbaar ben ik de rest van mijn leven verdoemd,
Door een stoornis die Borderline wordt genoemd.

Hoe leg je uit dat je niets kunt voelen?
Terwijl tegelijkertijd de emoties je overspoelen?
Zoveel prikkels tegelijkertijd
En spontaan raak ik de weg weer kwijt....
Ik zweef weer weg naar mijn veilig en rustig oord,
Waar zelfs de beroemdste geograaf nog nooit van heeft gehoord.

Schijnbaar heb ik altijd pech,
ik hoor je wel, maar ZO ver weg!
Mijn geest zo licht, mijn lijf zo zwaar
Ik word alles nog maar nauwelijks gewaar.
Ik wil terug, terug naar de realiteit
Ik probeer het te beperken dit verlies van tijd.

Hoe leg je uit waarom je op zo'n moment in je armen snijdt?
Dat gaat niet, vandaar dat ik deze gesprekken liever vermijd.
Anderen vinden het vaak pijnlijk om dit te moeten horen
Maar ze vergeten dat ook ik niet zonder pijn ben geboren
Wanneer er evenveel krassen op je armen als op je ziel staan geschreven,
dan moet het toch duidelijk zijn dat ik af en toe in een hel schijn te leven.

Suzannetje lacht, Suzannetje huilt.
Ongelooflijk hoe snel gevoelens voor elkaar worden verruild.
Mensen zeggen dat ik me aanstel en dat ik zeur
Maar ik snap ook niks van dit wisselvallige humeur.
één ding is zeker: ik heb er echt niet om gevraagd
en wordt er, meer dan mijn omgeving weet, door geplaagd.

Zeg boe en ik ga huilen,
Is er iemand die een dagje met me zou willen ruilen?
Ik moet ook altijd maar weer denken
dat anderen alles doen om mij maar te kunnen krenken.
Iemand is aardig of helemaal niet,
Een goede nuancering hierin is voor mij onbekend gebied

Zwart of wit, kort of lang
Floep: ineens word ik weer ontzettend bang.
Waarvoor??? dat mag Joost weten,
Ik weet het niet en begin spontaan te zweten.
Ik raak weer eens volledig in paniek
Ben onrustig en voel me weer zo ziek.

Dan moet ik rennen, springen en skaten,
Alle angst eruit kunnen zweten
Er komt een dag dat ik mezelf voorbij zal rennen
en misschien moet ik er maar "gewoon" aan wennen.
Want zo levend van grens naar grens,
Ben ik toch maar mooi een uiterst uniek en enig mens!!!

27 april 2000


Vechten

Ik voel me als een bruin blaadje aan een tak,
een kale tak, van een dorre boom.
Het is herfst, de wind waait krachtig door de takken.
De takken worden als maar kaler en ik hang daar helemaal alleen.
Geen beschutting meer van andere blaadjes.
het gaat tussen mij en de wind
De wind trekt aan mijn handen en ik heb moeite om me vast te houden.
Maar ik hou vast....

Ik ben moe van het vechten tegen de wind,
Maar wind is meedogenloos
Kijkt niet naar anderen, maar gaat zijn eigen gang.
Het liefst zou ik los willen laten,
net als alle andere blaadjes me laten vallen en mee laten voeren door de wind.
Maar ik ben bang om dat te doen
Waar zou de wind me heen voeren?
Ver weg, of juist dichtbij?
Zo lang ik dat niet weet, hou ik vast
Hoe moe ik ook ben,
Vast aan wat ik heb
en niet kwijt kan.

26 september 2000


Storm in mijn kop

Het stormt in m'n hoofd, al dagen lang.
Dat maakt me somber, maar vooral ook bang.
Hoe kan ik dit gevoel uitleggen?
Ik zou niet weten hoe ik het kan zeggen.

Het is een soort van zenuwengevoel
Maar dat is toch niet helemaal wat ik bedoel.
Het is veel omvangrijker dan alleen dat.
Maar ik zou echt niet weten wat.

Het is alsof er een kudde dieren binnen in mij rent.
Het is in ieder geval een gevoel dat nooit echt went.
Want net als je denkt, nu valt het even mee,
Dan is het alweer tijd voor kudde nummer twee.

ik wou dat ik begrijpen kon,
Hoe, waarmee en waarom het begon.
Maar dat is telkens weer de vraag,
en het antwoord is nog altijd erg vaag .

Misschien moet ik er maar mee leren leven,
al het willen weten eindelijk eens opgeven.
Misschien komt het in mijn hoofd dan tot bedaren,
Als ik niet meer zo mijn best doe om alles te verklaren!

(18 februari 2001)


Het dolle paard

Mijn leven lijkt op een op hol geslagen paard,
Het rent maar door zonder dat het bedaart,
Het rent maar door en door, kijkt niet waar het gaat
Kijk maar uit, dat je niet in zijn weg staat!

Hij loopt je om, of je dat nou wil of niet
Hij ziet helemaal niks, zelfs niet je verdriet.
Hoe je ook schreeuwt, het doet hem geen zier.
Hoe harder je huilt, hoe meer plezier.

Is er niemand die dit paard kan remmen?
Niemand die zo'n beest kan temmen?
Komt het dan weer op mij neer???
De waarheid doet, zoals gewoonlijk, weer zo zeer.

Ik ren, zonder succes, achter mijn paard aan.
Maar ook ik kan het niet stil laten staan.
Ik blijf maar denken hoe het anders kan,
en als ik het ooit weet, ja dan.....

Dan krijg ik mijn paard weer koest
Is mijn leven niet meer zo woest.
Kan ik gaan en staan waar ik wil
en wordt het in mijn hoofd eindelijk weer stil !!!

april 2003



Verlangen

Station Woerden een uur of negen
Het is grijs met af en toe een drupje regen
Het waait heel hard, het lijkt wel wat op een storm
De gedachten in mijn hoofd hebben ook ongeveer die vorm

Een doorgaande intercity dendert voorbij
De enige gedachte die ik heb: de volgende is voor mij
Als er weer een komt dan spring ik ervoor
Dan heb ik rust en gaat het leven zonder mij door

Ik schrik van mijn gedachtes en van mijn negatieve gevoel
Wat is er wat het zo erg maakt, wat stuurt vandaag de boel?
Ik kom er niet goed achter, de tranen staan paraat
Maar het is een feit dat dit gevoel op de voorgrond staat.

De volgende intercity raast door het station,
Ik wou dat ik durfde te springen, maar ik blijf op het perron
Ik wacht tot het razende geluid van de trein weer verstomt
En tot mijn eigen trein eindelijk het station binnen gerold komt

Een hele dag lachen en vrolijk zijn,
Maar toch blijf ik het voelen, die onverklaarbare pijn.
Ik snap er niks van, kan het niet verklaren
En ik kom niet verder dan af en toe wat voor me uit staren.

?s Avonds terug in de auto, onderweg naar Maastricht
probeer ik te bedenken waar het allemaal aan ligt
Maar hoe hard ik ook denk, ik kom er maar niet aan uit
En dus probeer ik me te concentreren op de weg en op het geluid

Op de radio zingt marco borsato een lied heel treffend en mooi
Wat eigenlijk wel een goede beschrijving geeft voor mijn hoofd en zijn zooi:

"Wanneer is een mens tevreden
Merkt hij voor één keer als hij kijkt
Over de schutting van de buren
Dat 't gras niet net iets groener lijkt

Zeg me waar moeten we zoeken
En wat is nou die wens
Waarna we niet meer verder hoeven
Waar en wanneer ligt de grens

En waarom wil ik alsmaar verder
Als ik ergens ben
Wat maakt het onbekende beter
Dan al hetgene dat ik ken

En waarom ben ik nooit compleet gelukkig
Met wat er hoort bij mij
Waarom moet er toch steeds weer iets bij
Waarom nooit eens een keer
Ietsje minder dan meer
Wanneer maakt dat verlangen me vrij."

18 juni 2004


Chaos

Chaos in mijn hoofd,
Mijn lichaam lijkt verdoofd
De adem stokt soms in mijn keel
En soms wordt het allemaal te veel.

Beelden flitsen door mijn kop,
Wat moet ik doen, hoe houdt dit op?
Beelden van vroeger, beelden van toen
En ik weet niet wat ik er tegen kan doen.

Sommige dingen kun je vergeten
Andere dingen raken versleten
Maar soms zijn er dingen die zijn te erg
En denken daaraan , voelt als het beklimmen van een hele hoge berg

De lucht wordt ijl, je hoofd wordt licht
Maar men zegt: hoe hoger je komt hoe mooier het zicht
Wanneer je aan het begin van die berg bent,
Is het logisch dat je dat mooie uitzicht nog niet kent.

Blijven klimmen is daarvoor een noodzakelijk feit
En dat zorgt voor wat verlichting van de strijd.
Weten dat je door te klimmen je doel zult bereiken
En dat je ooit op de top van de berg zult staan kijken

Maar voorlopig ben ik nog maar bij het begin
En komt er nog niet zo heel veel schot in
En moet ik blijven klimmen naar die top
En, pas dan houdt deze ellende misschien op.

13 augustus 2004


V
andaag

Vandaag is weer zo’n dag
Waarop ik er weer eens niet wezen mag
Ik heb een hekel aan mezelf
Zo erg dat ik me onder het verdriet bedelf.

Waarom ik me zo voel dat is de vraag,
Het komt ineens en is gewoon erg vaag
Leuk is anders maar ik roep dat het went
In die zin dat het gevoel wordt herkend

Ik probeer mezelf af te leiden met wat tv
Maar de programmering helpt niet echt mee
Er is niks leuk op de buis
En dus draait er een zielige film hier in huis

Het klinkt stom maar dat kan me helpen
De tranen laten gaan doen het verdriet stelpen.
Toch duurt de dag mij nog veel te lang
Dus ik lig erg vroeg op bed, ben ik bang

Als ik slaap dan is de dag zo voorbij
En wie weet ben ik morgen wel weer blij.
Word ik wakker alsof er niks is gebeurd
En is mijn hemel weer helemaal opgefleurd.




 

Stuur me een e-mail!!!

Laatste wijziging op: 26-01-2008 23:29