Homepage | Borderline algemeen | Borderline voor Suzanne | Borderline volgens mijn psychiater | Borderline volgens mijn spv'er | VERS training | Verhalen van omstanders van iemand met Borderline | Stemmen horen | HEE !!! | Depressie | Depressie bij kinderen | Depressie bij jongeren | Depressie bij ouderen | Post partum depressie | Elektro Convulsie Therapie (ECT) | Neuro Linguistisch programmeren (NLP) | Gedichten | Kinderverhaaltjes

Borderline volgens mijn SPV'er

Onder het kopje "borderline voor Suzanne" heb ik beschreven hoe ik borderline ervaar en hoe het er voor mij uitziet. Onder het kopje "borderline volgens mijn psychiater", staat zijn visie op mij. En op deze pagina staat het verhaal van mijn spv'er. Zij schreef dit stuk in 2005:

Dag lezer!

 

Mijn naam is Emilia, en ik werk als SPV (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) op de afdeling waar Suzanne begeleid en behandeld wordt. Suzanne heeft me gevraagd of ik een stukje wilde schrijven voor haar website, aan de hand van de kenmerken die in de officiële DSM IV genoemd worden als symptomen van de borderline-persoonlijkheidsstoornis. Zij heeft hier de specifieke vraag aan gekoppeld of ik dit wilde doen aan de hand van wat ik aan haar heb gezien in de afgelopen pakweg twee jaar dat ik haar ken. Overigens heb ik wel aan Suzanne in eerste instantie gezegd dat ik in mijn contact met mensen geen opeenhoping van symptomen voor me zie, maar de mens.

 

Ik zal de opsomming en formuleringen gebruiken die Suzanne op haar oude website heeft gebruikt, omdat ik die heel duidelijk vind. Zij beschrijft daar de volgende negen kenmerken:

 

1. Angst om in de steek gelaten te worden en moeilijk alleen kunnen zijn.  

 

Het eerste vind ik herkenbaar bij Suzanne, het tweede niet. Ik heb integendeel veel meer de indruk dat Suzanne het nodig heeft om alleen te kunnen zijn, en dat zij er behoefte aan heeft haar eigen leven vorm te geven. Wat betreft de angst om in de steek gelaten te worden heb ik dit in het begin dat ik haar kende veel meer gemerkt dan nu. Ik herkende dat specifiek aan de hyperalertheid voor mogelijke kritiek naar haar. Bij het binnenkomen voor een gesprek bijvoorbeeld met een soort wantrouwen binnenkomen, min of meer in de startblokken om ook weer naar buiten te rennen als iets niet zou bevallen. Dit is veel minder geworden, en dat komt volgens mij ook omdat Suzanne zelf veel opener is geworden: dit laatste zorgt ervoor dat dingen die moeilijk zijn voor haar of voor mijzelf veel makkelijker op tafel komen om te bespreken.

 

2. Snel wisselende (oppervlakkige) relaties waarin mensen van het ene op het andere moment of helemaal geweldig zijn, of helemaal niet deugen.

 

Dit is iets wat ik bij Suzanne niet zo herken: zij heeft altijd langer durende relaties gehad. Het oordeel dat sommige mensen niet deugen herken ik wel bij haar: zij kan heel gevoelig zijn, vooral als zij de indruk krijgt door mensen te worden afgerekend op het etiket ‘borderline’. Wat ik merk is dat Suzanne in toenemende mate zelf beslist met wie zij wil omgaan en waarom, dat zij het steeds meer aandurft om haar eigen mening, niet alleen te hebben, maar daar ook consequenties aan te verbinden. Ik vind dat Suzanne heel goed in staat is genuanceerd na te denken.

 

3. Problemen met de identiteit: niet weten wie je bent.

 

Dit herken ik duidelijk bij Suzanne. In het begin dat ik haar kende was het erg moeilijk voor haar om zich te uiten, en dit had volgens mij onder andere te maken met de veelheid, of de chaos van gedachten en eventueel ook gevoelens waardoor zij zich overspoeld voelde, gekoppeld aan de moeite om daar een ordening in aan te brengen. Dit is heel erg veranderd: Suzanne kan geweldig schrijven, wat voor haar een belangrijk hulpmiddel is (geweest) om hiermee te leren omgaan. In het begin waren er ook lange stiltes in gesprekken, en dat is veel minder geworden. Wat ik met name ook zie veranderen is dat Suzanne haar eigen gevoelens steeds meer serieus neemt, en wel op twee manieren: op de eerste plaats mogen ze er een ietsje meer zijn, en op de tweede plaats is er ook ietsje meer toestemming van Suzanne zelf richting gevoelens om hier ook iets mee te mogen doen.

 

4. Impulsiviteit (op minimaal 2 gebieden: geld uitgeven, seks, misbruik van middelen,    autorijden, vreetbuien).

 

In een inmiddels ver, grijs verleden weet ik dat drugs een rol hebben gespeeld in het leven van Suzanne. In de tijd dat ik haar nu ken is dit voor zover ik me herinner 2 keer voorgekomen, in een periode van veel spanningen.

 

5. Zelfmoordneigingen of automutilatie (zelfverwonding).

 

Automutilatie kent Suzanne heel goed, en daarin heeft een grote verschuiving plaatsgevonden. Zij heeft hierover met mij zelden gesproken: meestal hoorde ik in een of andere bijzin (al dan niet via e-mail) dat ze zich had gesneden en naar de huisarts of de EHBO was geweest. Wat ik weet is dat zij nu meer dan een jaar ‘krasvrij’ is, en dat de drang nog wel aanwezig is. Het zichzelf pijn doen komt minder voor, en heeft nu een andere vorm aangenomen, die niet zichtbaar is voor derden.

 

6. Stemmingswisselingen.

 

Heel herkenbaar en vaak gerelateerd aan omstandigheden die zich in het leven van Suzanne voordoen, en de al dan niet daarmee samengaande spanningen. Wat ik meen te zien is echter dat de ‘omloopsnelheid’ korter wordt voordat de stemming van slecht weer naar neutraal of goed wisselt. Ook hier is volgens mij de afnemende angst van Suzanne om open te kunnen zijn over wat haar bezighoudt een belangrijke factor.

 

7. Zich leeg voelen.

 

Dit herken ik minder bij Suzanne. Wat ik wel herken is dat zij niet zo goed weet hoe ze zich voelt, een soort onbestemd gevoel, dat zij als onprettig ervaart en waarvan zij ook zoekt hoe hiermee om te gaan.

 

8. Woedeuitbarstingen.

Komen sporadisch voor als uitlaatklep van spanningen, en voor zover ik weet alleen dan als er sprake is van provocatie door derden.

 

9. (Voorbijgaande) psychotische en dissociatieve verschijnselen, meestal gebonden aan stress.

 

Herkenbaar, hoewel ik de kanttekening wil maken dat de term ‘psychotisch’ synoniem gezien zou kunnen worden met ‘gek’, en gek is Suzanne beslist niet. Suzanne hoort stemmen, waar ze met behulp van haar psychiater mee om leert gaan. Stemmen horen is naar mijn mening, net als dissociatie, een manier om met stress om te gaan. Waar ik met betrekking op dissociatie meerdere keren met Suzanne over heb gesproken is om eens terug te kijken nadat dit gebeurd is: Kan zij dan iets vinden, een gedachte, gevoel, gebeurtenis die ertoe leidde dat zij ging dissociëren? Dit is nog moeilijk, en dat kan ik me ook heel goed voorstellen, omdat de aanleiding heel vluchtig kan zijn.

Emilia, juli 2005

 

Stuur me een e-mail!!!

Laatste wijziging op: 26-01-2008 23:28