Homepage | Borderline algemeen | Borderline voor Suzanne | Borderline volgens mijn psychiater | Borderline volgens mijn spv'er | VERS training | Verhalen van omstanders van iemand met Borderline | Stemmen horen | HEE !!! | Depressie | Depressie bij kinderen | Depressie bij jongeren | Depressie bij ouderen | Post partum depressie | Elektro Convulsie Therapie (ECT) | Neuro Linguistisch programmeren (NLP) | Gedichten | Kinderverhaaltjes

Wat is Borderline voor Suzanne?

 

1. De angst om in de steek gelaten te worden en moeilijk alleen kunnen zijn



Voor mij is het inmiddels geen ramp meer wanneer iemand weg gaat. Inmiddels heb ik (dankzij lieve vrienden) geleerd dat uit het oog niet altijd uit het hart is en dat contact ook kan blijven bestaan als je wat verder uit elkaar bent. Waar ik wel nog veel moeite mee heb is wanneer ik bijvoorbeeld een gezellig weekend met vriendinnen heb doorgebracht, en ze gaan weer naar huis, om dan terug te schakelen. Het is dan moeilijk voor me dat het leuke en gezellige weer om is en dat ik weer in m'n eentje verder moet. De ene keer duurt dat rotgevoel een paar uur, soms een paar dagen. Wat ik ook heel sterk heb, is dat ik mensen heel sterk uitprobeer: hoe ver kan ik gaan, voor je me laat vallen? Hierbij ga ik soms echt over grenzen heen en probeer ik iemand flink uit. Ik haal dan het bloed onder je nagels vandaan. Wanneer iemand zich hierdoor niet laat weerhouden, dan ben ik ook bereid om voor die persoon door het vuur te gaan. Maar de angst dat mensen je laten vallen zit toch wel erg diep gebakken.
Dat uitproberen is niet iets wat ik "wil" doen, het gaat eigenlijk automatisch en ik lijk het nodig te hebben voor ik kan beslissen of iemand "te vertrouwen" is. Vaak baal ik als een stekker dat ik dit doe, want het brengt me soms best in de problemen, maar ik kan het ook niet stoppen, of mezelf terugfluiten.

2. Snel wisselende (oppervlakkige) relaties met idealiseren en kleineren



Ik ben iemand die moeilijk relaties aangaat, maar wanneer iemand eenmaal mijn vertrouwen heeft gewonnen, dan blijf ik ook trouw. Ik heb dan ook op zich niet zo heel veel vrienden/vriendinnen, maar, de relaties die ik heb, zijn ook heel sterk en langdurig!
Het idealiseren en kleineren kan ik misschien het beste uitleggen aan de hand van de relatie die ik met mijn psychiater heb.
Ik vind dit een geweldige man. Hij is streng maar duidelijk en lief tegelijk. hij zegt waar het op staat, kortom ik vind hem helemaal geweldig. Niemand moet ook het tegendeel beweren, want ik spring onmiddellijk overeind en neem het meteen voor hem op.
Maar wanneer de beste man, menselijk als hij is, een keer een steekje laat vallen (door bijvoorbeeld een keer niet terug te bellen)dan dondert hij van zijn torenhoge voetstuk in een meters diepe kuil! Wanneer ik dan over het randje die kuil in kijk en hij weer lief naar me lacht, of iets aardigs zegt, dan is het meteen weer koek en ei en is de liefde meteen weer teruggekeerd.

3. Identiteitsproblemen


Wie ben ik, wat kan ik en wat wil ik? Dat zijn 3 vragen waar ik m'n leven lang al mee worstel. Soms denk ik het antwoord te weten, om 5 minuten later weer een compleet ander beeld van mezelf te hebben. Het kan dan ook voorkomen dat ik me in twee verschillende situaties zo anders gedraag, dat mensen wel eens denken dat ik verschillende personen ben.
Al van jongs af aan heb ik het gevoel dat ik niks waard ben en dat ik niks kan. Ik vond mezelf ontzettend minderwaardig en oninteressant. Om dit te compenseren ging ik verhalen vertellen waarin ik mezelf wel interessanter maakte. Ik loog m'n hele wereld aan elkaar en wist op een gegeven moment zelf niet meer wat waar was en wat niet.
Ik denk ook altijd dat alles wat ik denk, doe, voel of vind, dat dat stom is of er niet toe doet. Ook al heb ik een HBO en een universitaire studie afgerond; toch vind ik mezelf maar dom en stom. Ik denk altijd, kijkend door de ogen van anderen, dat het niet goed genoeg is.
Maar het stomme is dat ik mezelf soms ook slimmer en beter voel dan andere mensen en dat zogt al gauw voor schuld- en schaamte gevoel in mij.
Ik denk wel eens dat dit symptoom het hele kernprobleem van borderline is (bij mij). Zou ik beter over mezelf kunnen denken, dan had ik al die andere symptomen ook niet "nodig".

4. Impulsiviteit



Hier heb ik met vlagen last van. Op momenten dat ik niet zo lekker in mijn vel zit, dan ga ik dingen kopen. Met name videobanden en dvd's en cd's zijn zeer geliefd in mijn kooplustige buien. Dat is op dat moment ook wel dwangmatig, want als ik dan iets leuks gezien heb, kan ik het ook niet laten liggen tot ik financieel wat ruimer zit. Toch kan ik mezelf zodanig remmen dat ik nooit echt in geldproblemen ben geraakt. Het is misschien meer een kwestie van verkeerde keuzes maken en het niet kunnen uitstellen van mijn "behoeftebevrediging" (om het zo maar te noemen).
Impulsiviteit uit zich bij mij ook in zelfbeschadigend gedrag of zomaar midden in de nacht de straat op gaan, omdat ik voel dat ik op dat moment gewoon weg "moet".

5. Zelfmoordneigingen of automutulatie


Ik kan heel erg moeilijk mijn emoties uiten. Met name boosheid en verdriet zijn erg lastig. Die hou ik dan ook binnen waardoor de spanning zich opstapelt en letterlijk "om te snijden" wordt. Op een gegeven moment moet die spanning er gewoon uit omdat anders mijn kop uit elkaar lijkt te knallen. Dan begin ik dus met een voorwerp in mijn lichaam te krassen of snijden, net zo lang tot die spanning (in de vorm van bloed) eruit glijdt.
Vaak ben ik heel boos op mezelf en moet ik mezelf pijn doen om mezelf te straffen. Vroeger deed ik dat door m'n vingers net zolang tegen een muur te slaan totdat ze gebroken waren. Dat was erg onhandig omdat ik met gips zo weinig kon doen, dus toen begon ik met mijn kop tegen de muur te bonken en te snijden.
Veel mensen denken dat het een vorm van aandacht vragen is, maar dat is het voor mij dus niet. Wanneer ik aandacht zou willen, dan kan ik beter op een drukke koopavond op mijn kop voor de V&D gaan staan, dan krijg je meer aandacht.
Heel regelmatig voel ik me zo wanhopig dat ik geen uitweg meer zie. Ik "roep" dan dat ik dood wil en dat meen ik op dat moment ook echt. Ook dat is niet omdat ik zo graag aandacht wil, maar het is puur wat ik op dat moment voel.
Het nadeel is alleen dat ik me regelmatig zo voel, waardoor mensen je al gauw niet meer serieus nemen.
Ik ben ervan overtuigd dat dood zijn de meest makkelijke oplossing zou zijn, want dan heb ik rust en ben ik in één klap van alle problemen verlost. En daar zit hem nou net de kern: ik hoef niet zo nodig dood, ik wil gewoon meer rust, dus dat dingen anders worden!!!!

6. Stemmingswisselingen



 

Dit is ook aan de orde van de dag. Ik kan van superdepressief binnen 5 minuten omschakelen naar puur manisch of andersom. De reden daarvoor is vaak niet precies aan te wijzen.
Vaak zit het in een opmerking van iemand, de toon waarop iemand iets zegt of gewoon de blik in iemands ogen. Ik denk dan iets te horen of te zien wat er vaak niet is. In mijn ogen hangt dit weer samen met mijn gebrek aan zelfvertrouwen, waardoor ik steeds denk dat mensen het slecht met me voor hebben.

 

7. Zich leeg voelen

Dit vind ik altijd moeilijk te omschrijven. Ik noem het altijd maar een extreem gevoel van verveling. Als je je verveelt, dan kan niks je echt boeien Dat is bij dit gevoel ook vaak het geval.
Het is eigenlijk een kwestie van niks voelen, niet eens voelen dat je nog bestaat. Een soort ballon, gevuld met lucht en geen inhoud verder. Dit "niks" voelen zorgt er ook wel eens voor dat ik "moet" snijden, om te merken dat ik (nog) leef.

8. Woedeuitbarstingen

Hier heb ik niet zo'n last van. Ik krop alle woede op, word een soort van tijdbom en als die barst, dan reageer ik al die spanning vervolgens af op mijn eigen lijf door middel van mezelf te verwonden.

9. (Voorbijgaande) psychotische verschijnselen

Ik hoor stemmen, al heel lang. Al van kinds af aan, dus het is niet echt aan stress gerelateerd. Het wordt wel erger in geval van stress.
Als ik echt spanning ervaar, dan ga ik dingen zien die er niet zijn. Meestal mensen die het slecht met me voor hebben. Ik moet dan bepaalde (schadelijke) dingen van ze doen en als ik dat niet doe dan "gebeurt er wat". Wat dan precies, zeggen ze er nooit bij. Ik word daar heel erg bang van en het vechten gaat best lang goed, maar dan ineens kan ik het niet meer volhouden en geef ik toe aan hun opdrachten. Vaak gaat het dan om snijden en er dan chloor overheen gieten, van dat soort dingen .
Als ik heel erg gespannen ben, kan ik ook wel eens gaan dissociëren. Dan wordt het wazig in mijn hoofd, een soort van mist. De grond begint dan te golven, ik hoor alles heel ver weg en ik weet niet meer waar of wie ik ben. In deze gevallen doe ik soms dingen die ik me later niet kan herinneren. Of ik ben als ik "bij" kom, ergens waarvan ik niet weet hoe ik er gekomen ben. Dit kan heel onschuldig zijn, zoals in de bibliotheek, maar het is ook al vaker voorgekomen dat ik op het spoor of de snelweg aan het wandelen was. Dat is dan dus redelijk gevaarlijk.
Ook tijdens een dissociatie kan het voorkomen dat ik ga snijden , om mezelf weer terug te krijgen in het heden. Gelukkig heb ik hier de laatste tijd niet zoveel last meer van en heb ik andere manieren gevonden om mezelf "terug" te krijgen.

Deze beschrijving is gemaakt in 2005. Besef dat dit een momentopname is en dat dingen in de loop der jaren kunnen veranderen.

Stuur me een e-mail!!!

Laatste wijziging op: 26-01-2008 23:21