Homepage | Borderline algemeen | Borderline voor Suzanne | Borderline volgens mijn psychiater | Borderline volgens mijn spv'er | VERS training | Verhalen van omstanders van iemand met Borderline | Stemmen horen | HEE !!! | Depressie | Depressie bij kinderen | Depressie bij jongeren | Depressie bij ouderen | Post partum depressie | Elektro Convulsie Therapie (ECT) | Neuro Linguistisch programmeren (NLP) | Gedichten | Kinderverhaaltjes

 Suzanne's Psychiatrie Pagina!

 

 

 

Wie is Suzanne ?
 

Mijn naam is dus Suzanne. Zo'n 41 jaar geleden zag ik het levenslicht in een ziekenhuis in Utrecht.
Na drie jaar had ik het daar in Utrecht wel weer gezien en vertrok ons gezin naar Brabant, waar ik opgroeide.


Na acht jaar basisschool en zo'n zeven jaar middelbare school gedaan te hebben, vond ik het tijd om eens iets anders te gaan doen.
Ik had bedacht dat ik in de wieg gelegd was om de wereld te veranderen en idealistisch als ik was, wilde ik mensen helpen die het moeilijk hadden en dus was mijn studiekeuze gauw bepaald.
Bovendien wilde ik een antwoord vinden op de vraag: wat is er mis met mij?
En dus vertrok ik naar Zuid Limburg om daar te gaan studeren.


 

Het gevoel anders te zijn 

Tijdens mijn basisschooljaren had ik steeds het gevoel dat ik anders was dan andere kinderen. Op de een of andere manier dacht ik op een andere manier na over dingen.
Ik dacht veel langer na en was een echte piekeraar. Wanneer er bijvoorbeeld iets op tv was over kinderen in Afrika die honger hadden, dan was ik daarvan helemaal van slag en kon ik nachten lang niet slapen, omdat ik het zo zielig vond voor die kindertjes.
Mijn leeftijdsgenootjes vonden dat dan ook wel zielig, maar zij waren van die vervelende gedachtes af te leiden en ik dus niet.



Op de middelbare school werd het gevoel van anders zijn en niet begrepen worden nog veel erger, waardoor ik mezelf opsloot in een eigen fantasiewereld.
Op een gegeven moment wist ik ook echt niet meer wat fantasie was, en wat realiteit. Ik loog de hele boel aan elkaar en kon dat niet stoppen, ook al wist ik dat het fout was.




Mijn opleidingen

In Zuid Limburg ging ik de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening doen. Dit was een geweldige opleiding en ik had het heel erg naar mijn zin. Zonder al te veel te hoeven doen sleepte ik me door mijn studie heen. Ik kon makkelijk leren en ook de praktijk ging me redelijk goed af. Tot het moment waarop er een evaluatie plaatsvond, dan was ik in alle staten en huilde tranen met tuiten ook al wist ik dat ik het goed gedaan had.

Ondertussen ging het liegen door en werd ik heel erg depressief. Op een gegeven moment stuurde mijn mentor me naar een schoolpsycholoog, maar omdat hij contact bleef houden met mijn mentor, kon ik mijn echte verhaal nog niet kwijt. Ik had geen flauw idee wat ik met mijn leven moest, maar dat er iets moest veranderen was duidelijk, want op deze manier kon ik niet meer met mezelf leven. En dus besloot ik om te gaan afstuderen in Barcelona. Daar heb ik heel wat knopen doorgehakt en heb me aangemeld bij het riagg.

 

Mijn studie rondde ik af en omdat ik nog steeds geen antwoord had op mijn vraag besloot ik naar de universiteit te gaan om daar gezondheidswetenschappen te gaan studeren. Ik koos voor de richting Geestelijke Gezondheidkunde (GGK) omdat het in mijn ogen voor de hand lag, dat ik hier wel een antwoord zou gaan vinden.

Wat houdt GGK in?

GGK is de studie die zich bezighoudt met de afwijkende geest van de mens. Je zou het kunnen vergelijken met psychologie, maar die houden zich ook bezig met de normale ontwikkeling en GGK richt zich dus op het "abnormale".
De meeste psychiatrische aandoeningen passeren dan ook de revue.
je leert wat het is, hoe het komt, hoe je het kan herkennen en wat je eraan kunt doen en hoe je dat moet doen.

Eindelijk een antwoord op mijn vraag!!! 

Ondertussen was ik begonnen bij het riagg en mijn behandelaar kwam al gauw tot de conclusie dat ik niet zomaar alleen depressief was. Er was veel meer aan de hand en dus werd ik uitgebreid onderzocht. Daar kwam uit dat ik een Borderline Persoonlijkheidsstoornis had.

Daar schrok ik best van, want de enige borderliner die ik kende was een vreselijk mens en zo erg was ik toch niet? En dus ben ik alles gaan lezen wat ik maar te pakken kreeg en er ging een wereld voor me open!
Voor het eerst had ik het gevoel dat ik niet gek was. Ik stelde me niet aan, hoe ik dacht en voelde bleek een naam te hebben en er waren nog veel meer mensen die dat hadden! Ik was dolgelukkig.

Vanaf toen heb ik me beziggehouden met lotgenotencontacten en ik vind het een ware verademing.

In december 2002 sloot ik ook mijn universitaire studie met succes af.

Waarom nou deze site?

Door mijn studies heb ik veel kennis over allerlei psychische- en gedrags problemen. Maar bij veel lotgenoten, is die kennis niet aanwezig.
Door te zoeken op het net kom je een heel eind, maar de informatie staat overal verspreid en een echte bundeling is moeilijk te vinden. Nou ja en daar wil ik dus een beetje proberen een begin mee te maken. Ik hoop dat het me gaat lukken.

Hoe gaat het nu met mij???

Tussen het opzetten van mijn site en nu is er veel veranderd. En ik kan wel zeggen ten goede. Ik vind dat ik goed bezig ben. Ik heb het zelfs zo druk gekregen dat ik nog maar weinig tijd heb om nieuwe stukken te schrijven voor op mijn site. Dat vind ik wel eens jammer, maar het is niet anders.

In 2004 werd ik arbeidsongeschikt verklaard en kreeg ik een wajong uitkering. Dit gaf me zoveel rust in mijn hoofd dat ik eindelijk écht met mezelf aan de slag kon.

Onderdeel daarvan was dat ik met een traject aan de slag ging waarbij ik eerst positieve ervaringen op deed met vrijwilligerswerk om uiteindelijk toe te werken naar een betaalde baan.

Het ging steeds beter met me. In 2007 heb ik een jaar lang als ervaringsdeskundige betaald gewerkt, in dienst van mijn zorginstelling.

Ik werk(te) als coördinator voor het HEE! project in Zuid Limburg. Op een andere pagina kunnen jullie lezen wat het HEE! project inhoudt.

Helaas leverde dit zoveel financiële stress op, dat ik ervoor gekozen heb om mijn betaald werk te laten vallen en terug aan de slag te gaan als vrijwilliger, zowel binnen als buiten het HEE! project.

Aan de ene kant voelt dat als falen, maar aan de andere kant denk ik dat ik op deze manier beter voor mezelf zorg. Iets dat erg belangrijk is heb ik ervaren, want als IK het niet doe, doet niemand anders het voor me!

Therapie
Drie jaar lang van 2000 tot 2003 zat ik in een onderzoek naar de behandeling van borderline.Er waren twee soorten therapie die met elkaar vergeleken werden. Een vorm van Psychotherapie en een vorm van cognitieve therapie. Ik was terecht gekomen in de psychotherapie variant, een praat therapie. Toen ik in 1999 bij het riagg hier terecht kwam, was ik nou niet bepaald een ster in praten. Ik kon dat niet, wilde dat ook niet en vond het gewoon onwijs moeilijk. Die therapie was voor mij dan ook een regelrechte ramp. Daar kwam nog eens bij dat ik heel veel moeite had om mensen te vertrouwen. Het heeft dus zeker anderhalf jaar geduurd voor ik af en toe mijn mond eens open deed en een beetje een vertrouwensband kreeg met de therapeut. Zijn rol was die van neutrale therapeut, wat zoveel inhoudt als eigenlijk niet mogen reageren op wat je cliënt zegt. Dus als ik daar mijn zieleroerselen en mijn pijn vertelde, dan kwam er geen enkele (emotionele) reactie. Dat was voor mij heel erg moeilijk. Ook mijn therapeut had daar wel moeite mee, vertelde hij me later.
Hij zag vaak dat deze therapie voor mij niet goed was. Dat hij tekort schoot in de rol die hem was opgelegd in het kader van het onderzoek…
Nou ja anyway, na drie jaar liep het onderzoek af en ook het contract van mijn therapeut. Ik zou dus zonder komen te zitten. Ik heb er serieus over nagedacht om het zonder therapie te gaan doen, maar dat leek me nog geen reële optie.

Ik ben dan ook overgedragen aan de Langdurige zorg. Daar kreeg ik een SPV en hield ik mijn psychiater. Ook aan mijn SPV moest ik erg wennen. Maar dat ging gek genoeg een stuk sneller dan de vorige keer. Haar insteek is ook heel anders. Ze heeft een verpleegkundige achtergrond en haar doel is niet mij therapie geven. Ze heeft een andere houding. Ze leeft echt met me mee als ik dingen vertel. Geeft me op mijn donder als dat nodig is, maar leeft ook mee als ik daar behoefte aan heb. Dat vind ik erg fijn.

Natuurlijk ligt het niet alleen aan de verandering van behandelaarster, maar ook ik ben in de loop der jaren gegroeid. Ik kan een stuk beter praten, al is het nog steeds niet geweldig. Ik heb een beetje geleerd om met emoties om te gaan, al blijft het heel erg moeilijk. Maar ik heb wel een andere uitlaatklep gevonden. Dat betekent dat ik mijn automutilatie niet meer zo hard nodig heb en daar ben ik erg trots op!

(Inmiddels is mijn SPV contact veranderd in een contact met een woonbegeleidsterdie me wekelijks helpt bij de praktisch zaken in mijn leven) 

Via de VERS training die ik gevolgd heb, heb ik vaardigheden geleerd die me kunnen helpen om een crisis te bezweren. Ik heb geleerd om patronen te herkennen en ik kan dus een crisis vaak zelf opvangen.

Na het beëindigen van het onderzoek heb ik zelf een crisisprotocol opgesteld. Hier staat in wat er moet gebeuren als ik onverhoopt toch nog in een crisis raak. Ik moet zeggen dat dit voor mij goed werkt. Ik maak er gebruik van als dat nodig is, maar niet meer zo veel als een paar jaar terug. Had ik vijf jaar geleden zo'n 25 opnames per jaar, nu is dat teruggebracht naar hooguit 2 per jaar.

Ik heb mijn leven weer opgepakt en probeer het karretje weer op de rails te krijgen. Ik ben er nog lang niet. Ik heb nog veel te leren, maar ik ga vooruit en dat is het belangrijkste.

De teksten op deze site zijn door mijzelf geschreven. Ik kan niemand verbieden om ze te gebruiken, kennis moet gedeeld worden! Maar als je dit doet, dan graag een bronvermelding naar deze site gebruiken! Ere wie ere toekomt!

Stuur me een e-mail!!!

Laatste wijziging op: 26-05-2010 01:22